Spelfout

Een kritische lezer heeft vast en zeker weleens een spelfout mijn blogs of lesmateriaal ontdekt. Dat is grammaticaal slordig, zeker wanneer je als beelddenker je tekst meermaals hebt nagelezen. Foutjes, net even buiten de regels, onverklaarbare gedragingen of het ontstaan van een plotselinge belangstelling voor iets. Het zijn van die typische kenmerken die ontstaan bij dementie. Atie van Lieshoud schrijft in haar boek ‘Dat dingetje waar jij van houdt’ treffend over haar man Pieter, die opeens een obsessievelijke belangstelling ontwikkelend voor het verzamelen van kranten en folders. In het huis ontstaan steeds meer stapels oud papier. Pieter is net 55 jaar als bij hem Fronto Temporale Dementie wordt geconstateerd.

Bestaat er in de beleving van iemand met dementie een onvoltooid tegenwoordige tijd? Hoe zou het zijn om de achteruitgang te beseffen in het heden? Is de onvoltooid verledentijd, in de beleving van de persoon met dementie, juist niet de enige zekerheid? Hoe krankzinnig moet het zijn om iemand horen vertellen dat je niet naar huis kunt, sterker nog, dat deze persoon je vertelt dat hij met je getrouwd is terwijl jij je vader en moeder zoekt.

Hoe halen ze het in hun hoofd, terwijl je zo ongerust bent omdat je voor de kinderen moet zorgen en voor een gesloten deur staat, te vragen of je gezellig een kopje koffie met de anderen komt drinken? Wie is er hier nou gek geworden? Jij lijkt wel dement…

Hoe fascinerend is het toch om te proberen aan te sluiten bij de beleving en gevoelens van iemand die de wereld anders ervaart, zich niet druk maakt over Corona, laat staan over een spelfout.